Olivero Mario is in de eerste plaats een familiebedrijf. En zo voelt het ook wanneer je in Roddi binnenstapt.
Ik ken Lorenzo Olivero sinds 2016. Intussen leerde ik ook zijn vrouw Angelica kennen, maakte ik de geboorte van Marta en Pietro mee en werd Lorenzo veel meer dan een wijnbouwer met wie ik samenwerk.
Maar eerst de wijn. Want daar kan hij uren over praten.
Van vader Mario naar Lorenzo
Het verhaal begint bij Mario Olivero, die in de jaren 1970 al wijn maakte en verkocht in de klassieke grote damigiane. In 1985 kocht hij grond in Roddi en bouwde er een cantina. 2 jaar later verhuisde het gezin naar hier.
Lorenzo groeide dus tussen de wijngaarden op. Hij studeerde Viticultuur en Oenologie en keerde in 2003 terug naar het familiebedrijf om samen met zijn vader verder te werken.
Hun thuisbasis Roddi is de kleinste van de 11 gemeenten van de Barolozone en ligt helemaal in het noorden, vlak onder Alba. De familie heeft daarnaast wijngaarden buiten Roddi, waardoor Lorenzo met verschillende druiven, bodems en terroirs kan werken.
Een wijnmaker die graag tot het uiterste gaat
Lorenzo is enorm gedreven. In de wijngaard, maar zeker ook in de kelder.
Hij houdt van extractie. Tijdens de maceratie wil hij kleur, tannines en structuur uit de schillen halen en volgt hij zijn fermentaties heel nauwgezet. Afhankelijk van de druif, de gezondheid ervan en het oogstjaar past hij zijn manier van werken aan.
Dat vind ik typisch Lorenzo. Er bestaat voor hem geen standaardrecept dat ieder jaar opnieuw uit de kast wordt gehaald.
Ook in de wijngaard wil hij zelf aanwezig zijn. Veel gebeurt met de hand, van snoei tot oogst. Hij volgt zijn planten doorheen het hele seizoen en beslist op basis daarvan wat er nodig is.
Technologie interesseert hem wanneer ze iets bijdraagt. Uiteindelijk draait het voor Lorenzo vooral om aandacht, timing en weten wat je aan het doen bent.
En dat laatste kan hij.
Zijn wijnen hebben vaak behoorlijk wat concentratie en structuur. Je proeft dat hier iemand achter zit die niet bang is om keuzes te maken en heel goed weet hoe hij het karakter uit zijn druiven wil halen.
Lorenzo staat zelden stil
Die gedrevenheid stopt niet aan de deur van zijn cantina.
Lorenzo engageert zich al jaren voor de wijnbouwers en de streek. Hij was voorzitter van Strada del Barolo e Grandi Vini di Langa en is vandaag vicevoorzitter. Daarnaast vertegenwoordigt hij binnen FIVI de onafhankelijke wijnbouwers van de Langhe.
En dan is er nog zijn vriendengroep. Lorenzo studeerde oenologie in Alba samen met onder anderen Giuliano Iuorio van Vini Mustela en Enzo Rapalino van La Ganghija. Ze zijn zoveel jaren later nog altijd goede vrienden.
De Langhe is soms echt een klein dorp.
Mijn band met Lorenzo
Lorenzo en ik werken samen sinds 2016, maar ondertussen is hij vooral een heel goede vriend geworden.
Dat merk je aan tafel.
Bij ons in België of bij hem in Piemonte: er gaat een fles open, er komt eten op tafel en we beginnen te babbelen. Over wijn natuurlijk. Over Piemonte, zijn nieuwste ideeën, mijn winkel, FIVI, onze kinderen of gewoon het leven.
En dan kijk je plots op de klok en is het middernacht.
In al die jaren heb ik ook zijn leven naast de wijn zien veranderen. Ik leerde Angelica kennen en maakte de komst van Marta en Pietro mee. Daardoor voelt een bezoek aan Roddi ondertussen heel anders dan tijdens mijn eerste jaren bij het domein.
Lorenzo is ook iemand bij wie er altijd wel iets nieuws speelt. Een wijngaard, een wijn, een project of een idee waarover hij absoluut even wil discussiëren.
En ja, soms verschillen we van mening. Dat maakt die gesprekken net leuk.
Na bijna 10 jaar weet ik vooral dit: bij Lorenzo moet je beter geen strak uur voorzien om naar huis te gaan.
